non ch'hai como ser señorita

ahh..tráesme!!

2010-01-10T14:50:00.001-08:00

...

café?

:)

Segunda Carta I

2010-01-06T10:56:00.000-08:00

Mais do que a paixão:
os seus motivos; a construção dela. -Motivos que, peça por peça, a elaboram como um vitral com s suas imagens à tranparência? Não-, antes no seu interior visceral de vidro inteiro.

Pensemos o amor no seu jogo através do contentamento: as palavras uma por uma no bordado empolgante dos sentimentos e dos gestos. A mão sobre o papel traça com precisão as ideias na carta que, mais do que para o outro, escrevemos para nosso próprio alimento: o doce alimento da ternura, da invenção do passado ou o envenenamento da acusação e da vingança; elas próprias principais elementos da paixão na reconstrução do nosso corpo sempre pronto a ceder à emoção inventada, mas não falsa. -Não é falso se te escrevo:

"Repara, sequiosa é a faca do teu sileêncio a revolver-se-me bem no interior do ventre.... Cobre com os teus dedos os meus olhos a fim de eu não ver ou não me veja, que te perco e não me odeio."

Eis o ódio, outro principal elemento do amor. Amor cujo objecto nunca será em si a principal caus, mas apenas o motivo, o ponto de partida, jamais o único objectivo ou mesmo o fulcro, o outro.

E se não acredito em mim o amor como sentimento totalmente verdadeiro a não ser a partir da minha imperativa necessidade em inventá-lo (logo já ele é verdadeiro mas tu não), recuso-me a negá-lo no entanto pois na realidade existe, é em si mesmo: vício, urgência, precipício, enquano tu serves apenas de motivacão, de início, de peça envolvente em que te arrasto neste meu muito maior prazer em me sentir apaixonada que em amar-te. Neste meu muito maior prazer em dizer que te amo do que na verdade em querer-te.

Não é falso, então, se te escrevo:

"Sei que te perdi e me afundo, me perco também dentro da minha total ausência de poder em que me queiras."

E assim sofro, aparentemente porque te amo, mas antes porque perco o motivo de alimento da minha paixão, a quem tal vez mais queira do que a ti.

Do desvario não me curo, nem da ansiosa vontade de te ver. Mas aqui por certo será já o desejo e não o amor a causa deste outro sentimento ou alimento de uma emoção que pode ser tomada apenas por amor e erradamente entendida de outra maneira que não pelo simples exercício do corpo, que realmente é.

Não nego, portanto, o exercício do amor. O sofrimento como exercício do mesmo e o mesmo amor como exercício da paixão, qualquer que seja.

Que dou eu então em troca do que me dás?

-O meu amor. Mais exactamente: o meu amor por ti. E jamais, pois, nenhuma de nós três: mulher, se entregará sem dano de si própria a outrem. Ramificação oculta que transportamos na voragem de nos sabermos, de nos descobrir-mos, na viagem que premeditadamente empreendemos através de nós próprias n procura ou na entrega.

Na sistemática dissecação do que nos resta? Ou do muito que possuímos?

2/3/71

youtoubeando...

2009-01-10T22:11:00.000-08:00

e entrando na lúa chea

ser é unha decisión
si,
ser é o difícil

sub-ego subrogo e rogo clemencia
só coa mente se pode chegar aspirar a trascender
só demente,
colega

desexostraizón.

estou moi asustada:

http://www.youtube.com/watch?v=hQ_cDSRsLvE&feature=related

(pq yo! te amo con el ímpetu del viénto, yó!)

diósmío
recomendo tamén...
http://www.youtube.com/watch?v=E0K3afbz9co&feature=related
que algún dos poucos que me le me diga se é posible tomar o símbolo dos cartos como unha metáfora de algo menos absurdo
hip-nó-tí-za-me mézclate conmigo

disfrutade, lunátic@s (e que me perdoen os odiadores das arrobas)

insoportamabilidades

2008-12-11T06:27:00.000-08:00

encantadora do vicio:
alí te sentas a observar o mundo,
no outo e negro penedo que deixa que o sol se meta no mar.
encantadora do artificio,
usufructuaria do usufructo prohibido.

a mullermalvadamamada cando fantasea, fantaxía de verdá.
é a xélida fecundIDADE da voráxine devoradora de amamementos.

-ghíate por min

e o mundo malbaila ó seu compás(,) destruído, derrotado, miserento.
sentenciosa, perighosa, abre tódolos labios
quebra rutinaria tódalas barreiras
e tan núa obsérvate
tan núa te obsérva que ti non deixas de crela

[e é a atracción, o atraemento, o atractivo,
un atraco a mau armada
e nunca podes facer nada
e nunca podes facer nada.]

ti lambes sedento as ausencias do seu corpo
e os dentes cravan lentos as mentiras ensuciadas que che vende
e a lentura dos seus ollos
(só para que vexas que nada hai de trampa na sucesión da súa mirada)
esvara queda pola tépeda consciencia e nada queda se non a querencia e a tolemia.

asasínaste seuanxiño,
(botas o peito, os ollos, a cara cara as súas unllas violantes)

e...as distancias curtas... coas súas maus largas
fan que gañe o que temedes,
que perdades a consciencia;
que creades (n)o uni-verso! (tamén falo porque si)
dentalladas en(den)talladas, as musas fan de vós un pandeiro.
Asumides estratexias como por vocación
e o único que leva no corpo é o encarnado das unllas,
e o único que levas ós dentes é a súa boca pene(n)trante
e o único que queredes na vida é...

-galegomamante
amamante
amamantesquedispoixa!

lusista...

2008-12-10T19:09:00.000-08:00

eu non sei, pero...
a min daríame vergonza falarlle así a miña abuela.

...en colaboración con dani

evolución de crise

2008-10-26T11:32:00.000-07:00

a gran depresión
grande presión
depresión.

(e aburrimiénto, a verdá)

unha de referencias

2008-10-08T04:47:00.000-07:00

que somos sin o(n) con-texto?

filologgear

2008-10-06T01:42:00.000-07:00

nervios a-tracción, co-razonamento...

... a filo-i-lóxica do (meu?) pracer

non pretensión de incomodar a Hölderlin [(tempos en destempo) un clásico]

2008-09-21T08:45:00.000-07:00

Xogos ar(am)ados na leira e na feira e na esteira (da lembranza, claro)
Xogos desarmados que ausentan a ausencia.

Poetastro podería ser o poeta do astro,
e diso sei que Hölderlin entendía.
...para min es luz amiga que sobe e que baixa
para min es luz antiga que se olvida (...ou non, claro)
...
é cousa do gusto? ou do disgusto?
é algo xusto? ou é inxusto?

é o que hai
e o que non hai
...
Este xogo de contrarios en contrarios encontrados que tanto xogo dá.

Sacar do chinero as palabras todas,
que chispeen, que alampeen... que rebulen!!!
e que o poema se fago-cite / se faga cita a si mesmo.

Amén así sea

Amen-icemos o poema!!

vide vendimar a vide!! ^^ (guiño a Marcos)
(non vendimar a vida)

... e para que quero o mar de Vigo

2008-08-13T03:25:00.000-07:00

se teño as ondas do millo...

diría M. Códax se vivise en Chantada

-espero au-sentada a que pase o vrau-

puntos de miras

2008-06-08T08:30:00.000-07:00

.
.
.
.
.
.
.
(misión [imposible) is nothing!]

partimen de dúbida ós... ¿XIV? ***

2008-06-06T05:50:00.000-07:00

part-(h)imen
ou non
part-(h)imen?

...

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

(o resto estraghouse, fragmentarios somos!)

[***O partimen, modalidade xenérica específica da lírica medieval, diferénciase da tenzón, outra modalidade x. e. da l. m., en que se nesta se dá un debate entre dous trovadores no que o primeiro propón o tema e defende unha posicón na primeira estrofa e o outro defende a posición contraria na seguinte, no partimen o trobador que inicia o diálogo proponlle ó outro un tema de discusión sobre cuestións amorosas en forma de disxuntiva; o interlocutor elixe e defende unha das opcións e o trobador que propuxo a cuestión defende a contraria parafraseando a X. B.Arias Freixedo na súa Antoloxía da lírica galego-portuguesa]

a compracencia da posmodernidade

2008-05-28T15:34:00.000-07:00

Os días tráganme. Sen piedade***.

[A ti moléstalche a chuvia que cae. A min gústame demasiado. Como son cousas do tempo,non nos enfadamos.
Nunca nos imos bicar por primeira vez baixo unha tola tormenta de tronos e trompetas... e que lle ibamos facer se somos deste tempo, e non daquel?
Eu analizo os poemas mentres ti miras mariposas e bolboretas, pero é que eu estou na edá e a ti sáenche do estómago.

Que lle imos facer, pero que lle imos facer.

Así pasamos os días, entregados á feliz compracencia da posmodernidade.]

*** Sen piedade (se vive mejor, que dirías tú -coña de serie limitada-).

...

2008-05-19T12:01:00.000-07:00

Os ejecutivos, vestidos de traxe e todo...
tamén cospen por necesidá,
enriba dunha herba ou onde sea.

eu vinos

tamén vin a unha señora arrugada pija e fea dándolle unha patada a unha moreíña de cascas de pipas e mirando con cara de asco á comedora de pipas.

porque hai xente pra todo a merda tamén chega pra todo o mundo.

E punto.

maliciosa...

2008-05-05T13:45:00.000-07:00

Non preciso (nin quero) dicirche o que me pareces... porque eu sei que se non o sabes, intúelo, e canto máis atormenta a dúbida que a certeza...

un claveeel, un rojo rojo claveeel

2008-04-25T04:43:00.000-07:00

ai nó! disía...

hmmm hmmm (carraspeo)

(ton forte)
ghrandola vila moreeena
vila da fraternidaaade...

por siérto!! que pra quen queira un...

... felís día ^^

manual de destrución

2008-04-24T18:05:00.000-07:00

noites de insomnio (e de resaca)

un fulano que se chama Samuel L. París escribiu un poemario que descubrín ahora mismo. Non me dá a olla pra moito, e en realidade quería poñer aquí un par de versos dun dos seus poemas que me dá rabia non telos inventado eu.

(...)
e non fales de amor á patria
cando queres dicir
SEXO

se quen caia por aquí quere máis... http://www.aregueifa.net/index.php?option=com_content&task=view&id=87

manual da destrución

como me gusta que o mundo colgue as súas cousas na rede e non ter que pagar por elas ^^

saúde!

inventando as ausencias

2008-04-21T16:00:00.000-07:00

perdíate polas elevacións sublimes do verde,
e alcanzábate
coma un eu-eu.
Cantaba, de nena cantaba.

"mentres vas alá
míroche pequeno
cando vés aquí
bícoche nos beizos"

cal é o equilibrio da beleza?

2008-04-13T07:39:00.000-07:00

Eso de que as comparaciós son odiosas
é só
porque as verdades doen

eu quería reghalaaarcheee...

2008-04-07T15:59:00.000-07:00

... miña nai non sei sirílico

Sae música da radio e da ventana. Son músicas parecidas. As dúas choran. E as dúas fan sorrir como cando sempre che acorda que era o momento de facer filloas, ou como cando comes castañas na cociña de lume. E non é costumismo, e a realidá. Pero éche boa verdá que os de Lugo somos abundantes. Ou parecémolo. (Estereotipo ou prexuízo?).

Todo por regalarche unha palabra, porque non podería usala sen usarte. E usar ás personas é feo (ou eso din as normas sociais). Usémonos de vez en cando... aínda que ben mirado, en Galicia a xente úsase abondo (Estereotipo ou prexuízo?).

Un patio de luces de, como moito, catro metros cadrados -palabra-, sempre é moito máis muso mollado. Húmido.

Hoxe aprendín con Angueira que o imaxinario paisaxístico presente no colectivo foi un invento de Rosalía, por contraposición a Castilla, árida, seca.

Pregúntome se haberá quen non teña esta idea na cabeza. Ultimamente moito se oe "xa facía falta". Se se bota en falta, será porque se tiña. E porque prestaba. E tamén me presta a min aquí, porque se non houbese auga do ceo no patio de luces, non habería nada, e algo sempre é millor que nada. É unha idea (tamén hai outras). Ademais é un composto enganoso. Este patio non ten luces. Polo menos cando chove, ten auga. E cando hai auga acórdaste do sol. Pero se non hai nada, de que te acordas? O patio de luces sempre é moito máis muso mollado.

E eu queríache regalar unha palabra matrioshca. (porque a palabra "amor" non a censuraramos, non?). amor... tecedor. amortecedor. a morte (cedo (r)). amor tece dor, amortece dor.

E, quen sabe que máis. Se soubese cirílico...

Sabes? Cómpre que leas Choiva, vapor e velocidade, de Raúl Gómez Pato (eds. Positivas).
(outra ves)

carolo carolo carolo carolo carolo carolo carolo carolo carolo carolo carolo carolo carolo carolo

Tamén a revolución se fai na cama

2008-04-07T15:11:00.000-07:00

Compartir estrelas contigo

é case un asunto revolucionario.

Apagamos as morentes e as castros

e acabamos por prender a vermella

e mentres prendemos, perdémonos e pretendémonos.

E como nos gusta.

lusista:

2008-04-07T10:08:00.000-07:00

que ben que te preocupes

pero que mal o fas.

crenzas e creaciós

2008-04-06T13:55:00.000-07:00

Non ch'hai máis maneira de serte...
que crerte.
E créote.

Créote ó meu antoxo.

manda truco

2008-04-06T10:55:00.000-07:00

Si. Por que non.
Desexo que... aparezas,
ti solo
e me fagas cambiar
de opinión.

Finxir moralidá...
sale caro eh?

text0 fundasional.

2008-03-26T03:49:00.000-07:00

non por moito amanecer sae o sol antes de tempo. xa o dicían os de Ronseltz. cada cousa ó seu tempo, pois.